(突き付ける、突付ける、突きつける) t.w. onder den neus duwen; voorhouden.

¶ 警官は犯人にピストルを向けた。するとその犯人が、こんどは警官に直接自分のピストルをつきつけた。どちらも勝ち目はなかった。絶体絶命だった。 De politieman richtte zijn pistool op de misdadiger. Daarop confronteerde de misdadiger de politieagent direct met zijn eigen pistool. Geen van beide had de overhand. Het was een patstelling. ¶ 証拠をつきつけられると、彼は自分が罪を犯していることを認めざるをえなかった。 Toen hij werd geconfronteerd met het bewijs, moest hij wel toegeven dat hij de misdaad had begaan. ¶ 彼女は記者に突きつけられた唐突な質問に当惑した様子だった。 Ze leek in de war gebracht door de abrupte vraag die de journalist haar voor de voeten wierp.