zn. (1) [上部] bovenste o.; top m.; hoofd o. (2) [上流] bovenloop m. (3) [政府] de regeering v. (4) [長上] meerdere m.mv. (5) [天子] keizer m. ¶ 上の御沙汰 hoog bevel.

zn. (1) [天] hemel m. (2) [天國] de Hemel m. (3) [天命] voorbeschikking v. (4) [上部] top m. ¶ 天に誓ふ den Hemel tot getuige roepen; zweren. ¶ 天を畏れる God vreezen; godvruchtig zijn. ¶ 天の hemelsch. ¶ 天の與え zegening des Hemels; gave Gods. ¶ 天の方に hemelwaarts; ten hemel. ¶ 天なり命なり Gods wil geschiedde.