zn. vermoeidheid v. ¶ 草臥れる moede zijn; vermoeid zijn. ¶ 非常に草臥れる doodop zijn.

i.w. moede worden; er genoeg van krijgen; beu zijn. ¶ 倦まずる onvermoeid; met onverflauwden ijver.

bn. (1) [價値無き] nutteloos; waardeloos; tot niets nut. (2) [けちな] onbeduidend; mieserig. (3) [無趣味] onbelangrijk; niet interessant. (4) [馬鹿げた] dwaas; zinneloos. ¶ 詰らない奴 een vent van niets. ¶ 詰らない本 onbeduidend boek. ¶ 詰らぬ事に騷ぐ zich opwinden over een kleinigheid. ¶ 人生を詰らなく思ふ het leven moede zijn; niets meer om het leven geven.

i.w. moede zijn; afgemat zijn. ¶ 疲れた vermoeid; moede; afgemat. ¶ 疲れぬ onvermoeid. ¶ 生活に疲れる levensmoede zijn.