(恥ずかしい) bn. beschaamd; bedeesd; beschroomd; verlegen. ¶ お恥しいですが tot mijn schande moet ik bekennen. ¶ 恥しからぬ waardig; onberispelijk.

bn. beschaamd; i.w. gevoel van schuld hebben; zich schuldig voelen; zich schamen. ¶ 疚しい心 gewetenswroeging; slecht geweten.

zn. (1) [決定] regeling v.; bepaling v. (2) [秩序] regelmaat v.; orde v. (3) [規則] regel m. (4) [習慣] gewoonte v.; gebruik o. (5) [面目] verlegenheid v.; schaamtegevoel o. ¶ 極まりのない ongeregeld; onregelmatig. ¶ 極まり文句 staande uitdrukking; afgezaagde wijze van zeggen. ¶ 極まりが悪い beschaamd zijn; zich schamen.

zn. schande v. ¶ 恥を雪ぐ schande uitwisschen. ¶ 恥を知らぬ geen schaamte kennen; schaamteloos. ¶ 人に恥をかかす iemand beschaamd maken. ¶ 此の恥かきめ foei!; schandelijk!. ¶ 恩惠を乞ふを恥とする ik schaam mij om een gunst te vragen. ¶ 恥をかく schaamte op zich laden. ¶ 恥ぢる zich schamen; beschaamd zijn.

i.w. zich schamen; beschaamd zijn.