(奪う) t.w. rooven; ontrukken; wegpakken; ontnemen. ¶ 奪ひ去る er van door gaan met. ¶ 王位を奪ふ van den troon stooten. ¶ 女に魂を奪はれる door een vrouw betooverd zijn.

t.w. loslaten. ¶ 索を繰出す kabel vieren. ¶ 兵を繰出す troepen uitzenden. ¶ 槍を繰出す met een speer stooten.

zn. stranding v. ¶ 坐礁する stranden; aan den grond loopen; op een klip stooten.

(突く) t.w. stooten; steken; prikken; priemen; aanvallen. ¶ 心臟を突く in het hart steken. ¶ 臭氣紛々として鼻を衝く onaangename luchtjes beleedigen het reukorgaan; men heeft last van den stank.

(突き立てる) t.w. stooten; duwen; steken.

(突き合う) i.w. elkaar stooten.