zn. (2) [風] wind m. (2) [風邪] koud v. (3) [隙間風] tocht m. ¶ 一陣の風 windvlaag. ¶ 風が吹いて居ます het waait. ¶ 風を引いて居る verkouden zijn. ¶ 風のある winderig. ¶ 風なき stil; bladstil.

(已む、罷む) i.w. ophouden; stoppen; uitscheiden; eindigen; afgeloopen zijn; stilstaan. ¶ 雨が止んだ de regen is opgehouden. ¶ 風が止んだ de wind is gaan liggen.

zn. wind en golven.

i.w. buigen; zich buigen; toegeven (服從). ¶ 金の力に靡く bukken voor de macht van het geld. ¶ 稻が風に靡いてゐる de rijsthalmen golven in den wind.

(真面) bw. recht tegenover; vlak in ’t gezicht; rechtstreeks. ¶ 風を正面に受けて vlak tegen den wind in.

(zn) (1) krachtige wind van goddelijke oorsprong (die tevens redding brengt); specifiek de tyfoons in 1274 en 1281 die veel schepen verwoestten van de Mongolen (toen heersers van China en Korea) die probeerden om Japan te veroveren. (2) afkorting en variante lezing van 神風特攻隊 shinpū tokkōtai (de naam van een legereenheid die aan het einde van de Tweede Wereldoorlog gespecialiseerd was in zelfmoordmissies met vliegtuigen). De lezing shinpū voor 神風 was minder gangbare schrijftaal, zodoende raakte de bekendere lezing kamikaze in gebruik, kamikaze tokkōtai, kort kamikaze. (3) (afgeleid van (2)) een roekeloze bestuurder. ¶ 神風タクシー kamikaze takushii een kamikazetaxi (een samenstelling die in 1960 in gebruik raakte voor taxi’s die de verkeersregels negeerden om tijd te besparen). ¶ 神風運転手 kamikaze untenshu een roekeloze bestuurder.

肱掛窓から外を見れば、高野槙の枝の間から、爽かな朝風に、微かに揺れている柳の糸と、その向うの池一面に茂っている蓮の葉とが見える。

Hijikakemado kara soto wo mireba, kōyamaki no eda no aida kara, sawayaka na asakaze ni, kasuka ni yurete iru yanagi no ito to, sono mukō no ike ichimen ni shigette iru hasu no ha to ga mieru.

Wanneer hij door het raam naar buiten keek, kon hij tussen de takken van de parasolden door de zachtjes in de frisse ochtendwind bewegende afhangende takken van de treurwilg, en daarachter een dikke laag lotusbladeren op de vijver zien.